غزل شمارهٔ ۵۹۵

برداشت: کسی که در دلش عشق و خواستن وجود دارد، هرگز در دلش را به روی گشایش نمی‌گذارد، چرا که این موضوع دلیلی خاص دارد.

برداشت: به در دل بنشین و به آرامی انتظار بکش که آن محبوب پنهانی می‌تواند در سحرگاه یا نیمه‌شب بیاید.

برداشت: جان که از جسم جدا شود، در پی یافتن خدا می‌گردد. چنین کسی بسیار نادر و شگفت‌انگیز است.

برداشت: چشمی که بتواند از این مکان به مکانی دیگر نگاه کند، دارای بینش و بصیرت است و کسی که چنین نگاهی دارد، می‌تواند لقب شیرین و دل‌نواز داشته باشد.

برداشت: کسی که چنین ویژگی‌هایی داشته باشد، در زمان مرگش روحش به آرامش و شادی دست می‌یابد.

برداشت: وقتی پا به سنگ بخورد، دستش به دندان می‌رسد. وقتی که جانش در آستانه مرگ باشد، با لبانی شیرین و دلنشین است.

برداشت: اگرچه او مانند تاج ملوکان در چشم نمی‌آید، اما این بدان معنی نیست که او از خاندانی اصیل و بزرگ نیست و بدون پدر و مادر می‌باشد.

برداشت: سکوت کن و اسرار را در هیچ جا فاش نکن. در میان افراد سبک‌روح، آن‌ها می‌توانند به راحتی درک کنند.