غزل شمارهٔ ۵۹۱

برداشت: چه بویی است که به مشام می‌رسد؟ آیا یارم می‌آید؟ آیا آن محبوب با چهره زیبا از باغ گل‌ها می‌آید؟

برداشت: شبی یا این که بوی عود می‌دهد و یا عطر مشک دارد، و یا اینکه یوسف به زودی از آن بازار می‌آید.

برداشت: این چه نوری است که در آسمان می‌تابد؟ این چه تابش روشنی است که مانند ماه و خورشید است؟ آیا محبوب و معشوق من از کوه‌ها و غارها به سوی من می‌آید؟

برداشت: در این اشعار به این موضوع اشاره شده که چرا به دنبال سبوی شراب هستی و چرا به بوی دهان آن توجه می‌کنی. این گمان را داری که سبو هم مثل تو از این حالت مستی و خماری بیرون می‌آید، در حالی که او وضعیت متفاوتی دارد. در واقع، شاعر به تفاوت‌ها و جدایی‌های بین تجربیات انسانی و اشیاء غیر زنده اشاره می‌کند.

برداشت: اگر خورشید تنها در مسیر خود حرکت کند، هیچ عیبی ندارد و از ارزشش کاسته نمی‌شود. همچنین، اگر ماه بدون تاج و زینت‌هایش ظاهر شود، باز هم از جلال و شکوه او کاسته نخواهد شد.

برداشت: این دل در آن جمع چقدر شاداب و سرمست بود که مانند مستان در گل و لای فرو رفته است، و حتی از آن میخانه نیز به صورت ناهموار و بی‌نظم می‌آید.

برداشت: امشب را از دست نده و حواست را جمع کن و او را دریاب، زیرا او در جمع شادمانان، به وفور پیدا می‌شود.

برداشت: جهان به زیبایی و خرمی گلستان می‌شود زمانی که ندای فرشته (سروش) در می‌آید و روز قیامت نمایان می‌شود، به محض اینکه حقیقت و واقعیت خود را نشان می‌دهد.

برداشت: ما همه مانند نقوشی روی دیوار هستیم که تنها در لحظه‌ای که نور تصویر ما را روشن می‌کند، به حرکت درمی‌آییم.

برداشت: گاهی در میان کاشانه‌ى بیماران مثل جالینوس، پزشک بزرگ، می‌چرخد و گاهی به شیوه‌ای نالان و زار، خود را به شکل بیماران در می‌آورد.

برداشت: من به خاطر شرم آن معشوقه زیبا، سکوت کردم و شعرهایم را پنهان نگه داشتم تا او به استغفار بیفتد.