غزل شمارهٔ ۵۸۹

برداشت: تو همیشه از آمدن زمستان و سردی آن شکایت می‌کردی، اما حالا که بهار و زیبایی گل‌ها در جلویمان است، باید برخیزی و این زیبایی را ببینی که زمستان دیگر رفته است.

برداشت: از صدا و رعد آسمان متوجه شو که در این دنیا خبری از عروسی است و باغ پر از هدیه و مایملک عروس و داماد آماده شده است.

برداشت: بیا و جشن و شادی پادشاه را تماشا کن، از ذره‌های خاک خندان و شاداب، که شورشگری رفت و از سمت کمک، نسیم خوشبو و دل‌انگیزی آمد.

برداشت: ای ذهن پاک‌من، به باغی زیبا برو که در آن گل‌ها شکوفا شده‌اند. این کار را با وجود هر انسانی که تنبل است و بویی خوش ندارد، انجام بده.

برداشت: زمین شکافته شد و از آن، خنجر به بیرون آمد. به یک باره از عدم، لشکری به سرزمین حجیز رسید.

برداشت: زمینه‌ای پر از گل و گیاه به لطف خداوند به پیروزی رسید، چرا که در این نبرد، شمشیر و daggers گل‌سوسن به خوبی آماده شده بودند.

برداشت: وقتی حلواهای خوشمزه و نرم از دیگ چوبی بیرون می‌آید، مانند دست‌هایی که از خوشحالی در کفی نرم میچرخند، بر روی هر شاخه‌ای از آن حلواها وارد می‌شود.

برداشت: به غنچه نیلوفر می‌گوید که باید در برابر دشمن آماده باشی و به محض اینکه زمان نبرد فرا می‌رسد، باید در مقابل او مقاومت کنی.

برداشت: با او همراه نشو، چون او فردی ضعیف و ناپایدار است.

برداشت: سکوت کن و به دنبال پاکی باش، به سمت معشوق برو، چرا که خواب به تو لذتی نمی‌دهد، مانند صدای "برخیز، برخیز" که به تو می‌گوید.