غزل شمارهٔ ۵۸۸

برداشت: برخی از رندان دوباره صدا می‌زنند، زیرا آن پادشاه قمار به میدان آمده است. اگر او حالتی تازه به خود گرفته باشد، همان کسی است که قبلاً هم آمده بود.

برداشت: این بیت به این معناست که در بین رندهای (افراد خوش‌گذران و بی‌خیال) کسی وجود ندارد که بتواند با شاه خون‌ریز مقابله کند و دوباره به او تعرض کند. اکنون زمان عمل و کارفرمایی فرا رسیده است.

برداشت: ای ساقی خوش‌دست، بیا که من برای تو بار سنگینی را به دوش گرفته‌ام. زیرا تا زمانی که زنده‌ام، عشق تو بر من حاکم شده است.

برداشت: وقتی تو را مانند یک گلزار دیدم، احساس کردم که مانند خاری در کنار گل‌ها جوانه زدم. در عشق تو چنان سوخته‌ام که گلم را به پای تو نثار می‌کنم.

برداشت: تو مدام در حال ایجاد دردسر و مشکل هستی و هرگز از کارهای خود دست برنمی‌داری، اما این بار فهمیدم که دوست من، کسی با ویژگی‌های خاص و میانه‌رو، به عرصه آمده است.

برداشت: اگر معشوق به من نگاهی دیگر بیندازد، به خاطر اینکه رنگ چهره‌ام تحت تاثیر او زیبا و آبدار شده است.

برداشت: در عالم‌های بزرگ و باارزش، جایی ویژه برای تو وجود دارد. اینجا در سینه‌ام نمی‌گویی که کجا بودی که زندگی‌ام بدون تو بسیار سخت و رنج‌آور شده است.

برداشت: شیر در این بیابان به تو می‌گوید که گمان می‌کنی من گم شده‌ام، اما نمی‌دانی که صبر و استقامت من همچون غلاف شمشیر ذوالفقار است.

برداشت: مرا زخمی کردند و خونم جاری شد و شعر پر از غم و اندوهی از دل بیرون آمد. صلاح‌الدین به سمت آن سرزمین رهسپار شد.