غزل شمارهٔ ۵۸۴

برداشت: من کسی را می‌خواهم که فقط به دل محبوبش توجه داشته باشد و نه هنرمندی که فقط در هنر و توانایی‌هایش تکیه دارد.

برداشت: می‌خواهم دلی داشته باشم که همچون صدف، ارزشمند باشد و درونش گوهر نهفته‌ای پیدا شود. دلم نمی‌خواهد گوهری سنگین و بی‌ارزش داشته باشم که فقط ظاهری زیبا دارد.

برداشت: شخصی که خود را از خودپرستی رها کرده و پر از عشق خدا شده است، دیگر به درد و غم‌های زندگی توجهی ندارد و به درس‌های زندگی و تجربیاتش اهمیت می‌دهد.