غزل شمارهٔ ۵۸۲

برداشت: امشب اگر به خواب بروم، به جای اینکه روی فرش و بالش استراحت کنم، فقط به مشت و لگد برخورد می‌کنم.

برداشت: چون کسی خواب بدبیند، باید بداند که آن خواب تنها بازتابی از افکار و تصورات اوست. پس اگر در خواب چیزهای خوب یا بد ببیند، تفسیر آن مشخص است.

برداشت: به‌ویژه در این مجلس، امشب دو چشم که قادر به دیدن دور و نزدیک هستند، به قدری محتوا و معنا دارد که صد سال تلاش و جستجو نتیجه‌اش را نشان می‌دهد.

برداشت: شب قدر، شب وصال و وصل اوست و شب جدایی از او، شبی مانند شب قبر است. از شب قدر، کرامات و کمک‌هایی دریافت می‌شود.

برداشت: چه خوشحالی که کسی در شب بر بامش با چوبک می‌زند؛ او امشب شبی شاد و خندان را خواهد گذراند و نعمت‌های بی‌پایانی را مشاهده خواهد کرد.

برداشت: برو، ای خواب، از چشمان کسی که برای تو نامحرم است دور شو، چون این نادرست است که کسی بیگانه در این شب خاص و زیبا تو را ببیند.

برداشت: به او شراب بده و بگذار بخوابد تا از گلستانش دور شود، چرا که اگر فردا غم و مشکلات به گردنش بیفتد، دیگر نمی‌تواند آنها را تحمل کند.

برداشت: روز که می‌گذشت، در صحبت و گفت‌وگو فعال بودی، اما با آمدن شب، سکوتی بر تو حاکم شد. هر کس که در این چهارچوب سکوت کند، به جایش چیزهای ماندگاری را خواهد دید.