غزل شمارهٔ ۵۸۱

برداشت: ماه دی به پایان رسید و بهمن نیز به پایان رسید. بیا که زمان بهار فرا رسیده است. زمین حالا سبز و شاداب شده و زمان ظهور لاله‌ها فرا رسیده است.

برداشت: درختان را ببین که مثل مستان، گیج و سرگردان هستند؛ نسیم صبحگاهی با آهنگی جادویی می‌خواند که باغ پر از نشاط و شادابی شده است.

برداشت: سمن به نیلوفر گفت که به تماشای مرا ببین، و چمن به اشکوفه گفت که برکت خداوند به ما رسید.

برداشت: هنگامی که بنفشه در حال سجده و خضوع است، سنبل نیز به حالت خشوع درآمده است. نرگس، با نگاهی جذاب و فریبنده، نشان می‌دهد که زمان اعتبار و لیاقت فرارسیده است.

برداشت: بید سرجنبان به خاطر مستی و بی‌احتیاطی، سخنی را بیان کرده است. آن سرو خوش قامت نیز با رفتن و برگشتنش، تجربه‌ای عمیق از ثبات و ماندگاری کسب کرده است.

برداشت: نقاشان قلم در دست گرفته‌اند تا آثار زیبای خود را بکشند و من به خاطر زیبایی‌های آن‌ها به وجد آمده‌ام؛ زیبایی‌هایی که همانند جمال درختان و شاخ و برگ‌هایشان است.

برداشت: هزاران پرنده خوش‌صدا بر بالای منبر نشسته‌اند و در حال ستایش و شکرگزاری هستند و اعلام می‌کنند که زمان انتشار و شادی فرا رسیده است.

برداشت: زمانی که مرغ جان صدای یاهو سر می‌دهد، فاخته و کوکو نیز صداهای خود را درمی‌آورند. اما وقتی که هیچ بو و نشانه‌ای از خواسته‌ات نداری، فقط باید منتظر بمانی.

برداشت: به گل‌ها دستور داده شد که خود را نشان دهند، زیرا دل‌ها نمی‌توانند پنهان بمانند. وقتی محبوب به زیبایی خود نمایان می‌شود، پنهان کردن احساسات امکان‌پذیر نیست.

برداشت: به بلبل گفت گل که به سوسن سبز نگاه کند، زیرا سوسن با وجود داشتن صد زبان همچنان صبور و رازدار است.

برداشت: بلبل به او پاسخ داد و گفت که این عشق من به تو، مانند خود تو، بدون هیچ گونه تضمینی و با تمام وجود است.

برداشت: چنار به گل‌سرخ گفت: ای عبادت‌کننده، برخیز و تجدید قوا کن. او در پاسخ گفت که این سجده از روی اختیار من نبوده و به طور ناخواسته انجام شده است.

برداشت: من حامل نوشیدنی‌ای هستم که تاثیرش بر مست‌ها بسیار قوی است. باطن من مانند آتش است، و در عین حال، ظاهر من مانند درخت چنار است.

برداشت: چهره‌ی زیبا و دلربای عاشقان مانند زعفران طلایی برآمده است و در این میان، گل به او نگریسته و می‌گوید ای کاش این بیچاره چه وضعی دارد و چه زاری به چهره‌اش دیده می‌شود.

برداشت: ماجرای او به جایی رسیده که به سیب قرمز خندان اشاره می‌کند و به گل می‌گوید که او نمی‌داند که محبوبش صبوری کرده و آمده است.

برداشت: وقتی که تصمیم به انجام این کار گرفتم، به نظر می‌رسید که این عمل از جانب خداوند برای آزمایش من است و از هر طرف چالش‌ها و مشکلاتی مشابه سنگ‌هایی بر سر راهم قرار گرفت.

برداشت: اگر فردی با نیت بد به کسی آسیب برساند، شخص نیکو با آرامش و خوشی پاسخ می‌دهد و از آن موقعیت آزاردهنده خنده به دل می‌آورد. این نشان‌دهنده طبیعت خوب و مثبتی است که حتی در برابر سختی‌ها نیز می‌تواند شاد باشد.

برداشت: خوبان را می‌توان با سنگ پرتاب کرد، اما این کار بیشتر نشانه‌ی بی‌احترامی دوستان نسبت به هم است تا نشانه‌ای از دشمنی و کینه.

برداشت: اگر زلیخا در آن لحظه گریبانش را می‌درد و به زیبایی یوسف اشاره کند، باید بدانید که رازهای زیادی در میان است.

برداشت: من که به شادی و افتخار آویخته‌ام، هرچند که با مشکلات و سختی‌ها مواجه شوم، باید این را بپذیرم که این وضعیت، مانند منصور (امام منصور حلاج) برای من ارزشمند و قیمتی است.

برداشت: من منصور هستم که به شاخه رحمان آویخته‌ام و از بوسه و نزدیکی کسانی که با چهره‌های زشت هستند، دورم.

برداشت: بشتاب دست خود را بر بوسه قرار بده و دل خود را همچون سنبوسه، درون سینه‌ات پنهان نگه‌دار. زمانی که بی‌شمار جمعیت به یک‌باره بیاید، راز خود را حفظ کن.