غزل شمارهٔ ۵۸۰

برداشت: ای عاشقان، بشنوید! چون زیبایی به میان آمد، دیگر لذت را متوقف کنید؛ زیرا محبوب در کنار شماست.

برداشت: خبر خوب برای پرستندگان عشق که کارشان به راه افتاده و خوشگذران‌ها که به میهمانی روحانی پرداخته‌اند و شراب بی‌مستی برایشان فراهم شده است.

برداشت: در روز قیامت، زیبایی و قامت دلربا و افسونگری او به قدری مشهود است که به واسطهٔ وجودش، هزاران بهار دل‌نشین به عالم می‌آید و اینجا بهشتی برای ما رقم می‌زند.

برداشت: وقتی او مانند آب حیات است، چرا باید آتش را شعله‌ور کند؟ وقتی او آرامش بخش جان است، چرا جان بی‌قراری را احساس کند؟

برداشت: ای ساقی، دوباره به میخانه بیا و دل‌های عاشقان را خوش کن. زیرا چشم‌های زیبا مانند آهو، در پی شکار دل و جان ما آمده‌اند.

برداشت: وقتی که کار به وضعیت بحرانی رسید و جان به خطر افتاد، نداهایی به گوش رسید که از حضور لشکرهای عشق او در نزدیکی دیوارهای دفاعی خبر می‌داد.

برداشت: رود جان، کسی که به عشق فکر بدی دارد، با شمشیر و کفن روبه‌رو می‌شود؛ زیرا هر کس که از عشق برگردد، در نهایت شرمنده خواهد بود.

برداشت: نه آغازش باقی ماند و نه پایانی برای من در عشق آن شخص بزرگوار. زیرا عاشق، شبیه نی است و عشق او مانند آتش می‌باشد.

برداشت: شمس الدین تبریزی، با وجود این‌که از عناصر طبیعی مانند باد، آب، خاک و آتش فراتر می‌رود، جان و روح هر چهار این عناصر را به ارمغان می‌آورد.