غزل شمارهٔ ۵۷۷

برداشت: وقتی دلی بر اثر عشق و زیبایی کسی به شدت می‌درخشد و می‌جهد، شگفت‌انگیز است. از آن سوی، چیزی که می‌تابد و توجه را جلب می‌کند، ممکن است همان زیبایی ناب باشد.

برداشت: چیست آن چیز عجیب و زیبایی که از دور دیده می‌شود؟ آیا ماه است یا ستاره‌ای که همچون چراغی روشن از آسمان آویزان شده است؟

برداشت: چقدر زیباست که جان مانند یک چراغ درخشان است و پرچم کاویان را نمایان می‌کند. شگفت‌انگیز است که این نور جان مانند شمعی است که نوری نامحدود و بی‌پایان دارد.

برداشت: اگر از او نورانی شوی و به نوعی بی‌نشان گردی، این نشانه را در نظر داشته باش، چون میان ما نشانه‌ای از او خواهد بود.

برداشت: ای دل، سر خود را بالا بگیر، زیرا چشم تو درخشان‌تر است. به آن چشم بمال و با دقت بنگر تا هر چیزی را که آن چشم می‌بیند، ببینی.

برداشت: زمانی که زیبایی و جاذبه او را دیدی، خود را تسلیم او کن. زیرا از زیر بال او، مانند تخم‌هایی که در زیر مرغ‌ها قرار دارند، به وجود می‌آیی.

برداشت: وقتی ما در میان همدیگر باشیم، او از ما فاصله می‌گیرد، و وقتی که ما خودمان فاصله بگیریم، او در میان ما حضور دارد.

برداشت: چهره‌ای که به نظر می‌رسد در جایی ساکن و یا در حال حرکت است، در واقع نه ثابت است و نه در حال جنبش واقعی. هرچند ظاهراً در جایی قرار دارد، ولی واقعیت او فراتر از مکان و زمان است.

برداشت: اگر آبی را در جایی به حرکت درآوری، می‌بینی که نور به صورت انعکاسی بر روی آن می‌افتد و حرکت آن آب را نشان می‌دهد. این موضوع نشان می‌دهد که هر حرکتی در بالا (آسمان) هم می‌تواند تأثیری داشته باشد و به نوعی با هم مرتبط هستند.

برداشت: این متن به این معناست که چیزی که درست و صحیح است، لزوماً مربوط به شخصیت‌ها و افراد مشخص نیست. بلکه آنچه مهم است، راستگویی و صداقت در دین و حق است. اگر در کنار شما فردی امین و قابل اعتماد باشد، می‌توان درباره مسائل مختلف به او اعتماد کرد و نظر داد.