غزل شمارهٔ ۵۷۶

برداشت: دل من مانند صدفی است که پر از گوهر دوست است. حالا احساس می‌کنم که دیگر جایی در این دل برای خودم نیست، زیرا تمام فضای آن پر از عشق و یاد او شده است.

برداشت: از شیرینی کلام او، جانم شب‌زده و شکافته شده است. تعجب می‌کنم که او چه می‌گوید؟ آیا واقعا سخن حق از آن اوست؟

برداشت: غذاها از بیرون به دست می‌آیند، اما غذای عاشق از دل و روح او نشأت می‌گیرد. عاشق مانند شتر است که از درون خود، آنچه نیاز دارد را تأمین می‌کند.

برداشت: با سبک‌دلی و آزادگی همچون پریان زندگی کن و از قید و بند بدن خویش رها شو. اما بدان که برهنگی واقعی مربوط به کسی است که از درون خالی و بی‌هویت باشد.

برداشت: صلاح‌الدین به شکار رفت و در آنجا شیران بسیاری بود. اما او تنها غلام خودش را شکار کرد، چون کسی که از دو دنیا آزاد باشد، در حقیقت قیمتی‌تر از شیران است.