غزل شمارهٔ ۵۷۵

برداشت: ای شیرین‌نفس من! آیا می‌توانی بدون من زندگی کنی؟ ای ماه درخشان من! تو کجا می‌توانی خانه داشته باشی؟

برداشت: ای ایزد بزرگ و توانمند! تو که از دیدگان پنهانی، اما در دل‌ها نمایانی. چه شگفت‌انگیز است که تویی که وجودت به‌خودی‌خود پنهان است، کجا می‌توانی خانه داشته باشی؟

برداشت: دل‌های مشتاقان من گویی همانند خانهٔ پادشاهان است، اما برای من هیچ دل و مکانی وجود ندارد. ای جانم، خانهٔ تو کجاست؟

برداشت: سایه‌ای وجود دارد که به مه مانند دایه‌ای نزدیک می‌شود و به او می‌گوید: «ای ماه! نمی‌دانم خانه‌ات کجاست».

برداشت: من نشان ماه را در صد خانه نمی‌دیدم و از این جستجو به دنبال تو هستم که بدانم خانه‌ات کجاست؟