غزل شمارهٔ ۵۷۴

برداشت: من باید چنان عاشق باشم که هر بار که از جا برخیزم، آتش‌هایی از قیامت از هر طرف برپا شود.

برداشت: دل ما باید مانند جهنم باشد که شدیداً سوزان است و همچون دو صد دریا، جوش و خروش داشته باشد، اما از طوفان دریاها نگریزد.

برداشت: حاکمان و پادشاهان چگونه می‌توانند از وسایل دنیا، مانند مندیل، برای خود استفاده کنند، در حالی که نور بی‌پایان حقیقت مانند چراغی در بالای آنها قرار دارد؟

برداشت: وقتی که یک شیر به میدان جنگ می‌آید، دل او به اندازه‌ی نهنگ بزرگ و قدرتمند می‌شود. او هیچ چیز دور و بر خود را تحمل نمی‌کند و حتی با خود نیز در جدال است.

برداشت: وقتی که نور الهی هفتصد پرده دل را روشن کند، از عرش الهی صدایی به گوش می‌رسد که دعوت می‌کند.

برداشت: وقتی او از هفتمین دریا به کوه قاف برود، از آن دریا چه گوهرهایی در کنار خاک خواهد ریخت.