غزل شمارهٔ ۵۷۳

برداشت: طوطی از درخت برخاست و به بلبل اشاره کرد که در حالی که در حال گفتن خطبه‌ی شکر است، او هم باید شعرهایش را بگوید.

برداشت: وحی به سرو سبز رسید و به او گفت که تا زمانی که در تنش زندگی می‌کند، باید خود را وقف خدمت کند و هر روز و شب به این کار ادامه دهد.

برداشت: همه موجودات در حال ذکر و یاد خداوند هستند، خواه در عالم انسانی باشند یا غیرانسانی. اما عقل و خرد انسان بهترین بیانی را دارد و می‌تواند عمیق‌تر و واضح‌تر از بقیه اظهار نظر کند.

برداشت: سنگ با گریه بیرون می‌آید و گردونه‌ (چرخ) به حالت تنگنی درمی‌آید. از عرش الهی دو صد هدیه نازل می‌شود وقتی او به درستی و با دقت نگاه می‌کند.

برداشت: هزاران زن زیبا را می‌بینی که با موهای باز و سینه‌هایی مثل عطر خوش بوی عنبر در پارک هستند و نسیم ملایم صبحگاهی قصه‌ی زیبایی آن‌ها را بیان می‌کند.

برداشت: در آن لحظه‌ای که روح به بیان احساسات دل می‌پردازد، دل چه کسی باقی می‌ماند؟ و در آن زمان که کسی می‌خواهد از وجود خود بگوید، چه کسی می‌داند که واقعاً چه خبر است؟

برداشت: عشق داستانی عمیق و روح‌انگیز دارد که فقط با جان انسان بیان می‌شود. کسانی که در این راه قدم می‌زنند، داستان سفر و تجربه‌هایی را می‌گویند. حالت‌های خوشحالی و سرخوشی در دل انسان نمایان می‌شود، در حالی که درد و رنج عشق به درون قلب نفوذ می‌کند و آن را تحت تاثیر قرار می‌دهد.