غزل شمارهٔ ۵۷۲

برداشت: در پس پرده وجود تو، دوستانی وجود دارند که از نظر پنهانند. آنها تحت تأثیر دردهایی که از جراحات شخصیت خود می‌خورند، هم زندگی دارند و هم در شرایطی بی‌جان به نظر می‌رسند.

برداشت: سخن از نقص و کمال را رها کن و در دین از بی‌هویتی خودت بیندیش. زیرا بسیاری از کسانی که به ظاهر خویشاوندند، در واقع بی‌هویت هستند.

برداشت: بسیاری از دل‌ها و احساسات مانند دریاها هستند که در عمق خود جوش و خروش دارند، هرچند که در ظاهر ساکت و آرام به نظر می‌رسند. این دل‌ها آگاهی و دانش عمیقی دارند و از زندگی چیزهای زیادی می‌دانند.

برداشت: در دریا که مملو از مرجان است، گروهی وجود دارند که مانند جان هستند و از مرز گنبد آسمان، روحی درخشان را به جلو می‌راند.

برداشت: ای درویش، با آرامش و سبک‌سر، زودتر به میدان بزم مردان برو. چون آنها همه رند و زیرک هستند و تو هم می‌توانی در کنار آنها قرار بگیری.

برداشت: پادشاهان و سلطنت‌طلبان که حالتی مستانه دارند، در واقع هیچ‌گونه خودی و هویت مشخصی ندارند. هرچند که از نظر ظاهری شاید به خاکی و بی‌اهمیت به نظر برسند، اما در باطن مقام و منزلتی بزرگ دارند و حقیقتاً شاه و سلطان‌ هستند.

برداشت: از گنجینه عشق، درخشش و زیبایی‌های بی‌نظیری خارج می‌شود که به کارگزاران شمس تبریز تعلق دارد. این زیبایی‌ها مانند لعل و یاقوت ارزشمند هستند و در عمق وجود انسان به جوهره‌های اصلی او اشاره دارند.