غزل شمارهٔ ۵۷۱

برداشت: امشب بیا و به زلف معشوق جانی تازه ببخش که زیبایی چهره‌اش مانند نور ماه درخشان و دل‌انگیز است.

برداشت: در اطراف آسمان، مثل افرادی که در جستجوی آرزوهای خود بی‌هدف می‌چرخند، کسانی وجود دارند که به خاطر آتش سوزان دلشان، توانایی انجام کارهایشان را از دست داده‌اند.

برداشت: ساقی، نوشیدنی‌ای از جام نامرئی به روح می‌دهد. نگاه کن ببین چه کسی غرق در خواب شده است و چه کسی بیدار و هوشیار می‌ماند.

برداشت: در شب‌های تار که هیچ کس آرامش ندارد، تنها افرادی را می‌بینی که در اندوه و رنج به سر می‌برند. حتی اگر من هم صدایی از خود درنیاورم و نالانی نکنم، دل من همچنان در درد و رنج باقی می‌ماند.

برداشت: در این دریای وسیع و بی‌همراه، دل که به اندوه می‌افتد، مانند یونس در دل نهنگ در شب، به انسان‌هایی که بی‌رحمانه‌اند، شبیه می‌شود.

برداشت: ما را به شیوه‌ای می‌برد که نه از خاص و عام خبری باشد، در این شب نه دکانی هست و نه بازاری برای خرید و فروش.

برداشت: چه بر سر ناصر عبادالله و حافظ بلادالله آمده است؟ ببین اگر غیر از خالق جان‌ها باقی بماند، دیگر چه چیزی از دیار باقی خواهد ماند؟

برداشت: آسمان مانند بازاری است که ستاره‌ها در آن در حال چرخش‌اند. شب ما، روز آن‌هاست و بدون حضور دیگران، تنها می‌مانند.

برداشت: تنها این دنیا و زمین نیست که در آن زندگی می‌گذرد، بلکه در خودِ جان انسان نیز تحولات و گشت و گذارهایی وجود دارد. این تحولات و فعالیت‌ها مانند یک بازار است، اما ویژگی خاصی دارد که رازهای عمیق‌تری در آن نهفته است.