غزل شمارهٔ ۵۷۰

برداشت: بهار آمده و زیبایی‌هایش آغاز شده است. جهان رنگ و رونق تازه‌ای به خود گرفته و دشت‌ها پر از گل لاله شده‌اند.

برداشت: ای ریحان، از سوسن بشنو که سوسن دارای زیبایی و لطافت‌های بی‌شماری است. به دشت آب و گل نگاه کن که چقدر پر از نقش و نگار و زیبایی است.

برداشت: گل از نسرین می‌پرسد که چگونه در این دوری و غربت زندگی می‌کنی، و نسرین می‌گوید که حال من خوب است، زیرا خوشی‌ها از آن دیار به من رسیده است.

برداشت: سمن به سرو می‌گوید که در حال رقص و شادی است و سرو به او می‌گوید که یاری صبوری و بردباری به جمع ما پیوسته است.

برداشت: بنفشه به نیلوفر نزدیک شد و گفت: خوشا به حالت که زردی و خشکی از میان رفت و عمرت پایدار و ماندگار شد.

برداشت: نرگس با چشمی نازک و بازیگوش به گل اشاره می‌کرد و به او می‌گفت که من هم از شادی می‌خندم، زیرا محبوبم به کنارم آمده است.

برداشت: صنوبر بیان می‌کند که با لطف و رحمت خداوند، مسیر دشوار به راحتی تبدیل شده است و هر برگ آن مانند تیغ تیز و برنده‌ای به هدایت و راهنمایی در این مسیر کمک می‌کند.

برداشت: از ترکستان، زیبارویان ترک به هندستان آمده‌اند، همان‌طور که شهروندان به فرمان پادشاه در این دنیای جدید حضور دارند.

برداشت: ببین که گویا بر روی منبر به سمت شما آمده‌ام و می‌گویم، ای دوستان، آماده باشید که زمان انجام کار فرارسیده است.