غزل شمارهٔ ۵۶۹

برداشت: بهار فرا رسیده است، فصلی پر از زیبایی و خوشبوئی. محبوب من نیز با این فصل زیبا آمده است، و او با صبوری و آرامش خود، دل ها را شاد می کند.

برداشت: صبح فرا رسید و نوید صبحانه آمد. روحی تازه و شاداب در فضا پیچیده است و ساقی زیبای ما با لطافت و نرمی به سمت ما می‌آید تا نوشیدنی‌های خوشمزه‌اش را تقدیم کند.

برداشت: صفا و آرامش به وجود آمد و همه چیز روشن و شفاف شد. درمان و بهبودی برای هر کسی که در رنج است، به سوی ما آمد.

برداشت: عزیزم آمد، عشق من با خود آرامش‌آورانی برای دل‌های بی‌تاب آورد. پزشک دلسوزی آمد که هوشیار و بخشنده است.

برداشت: موسیقی و شادی به ما رسید، بدون هیچ گونه درد و رنج. وصالی حقیقی و پایدار به وجود آمد.

برداشت: بهار فرا رسیده است و زیبایی‌های آن آغاز شده است. گل‌های شقایق، ریحان و لاله با جلوه‌ی دل‌ربا و ظاهری زیبا به فصل تازه خوش‌آمد می‌گویند.

برداشت: فردی به میان ما آمد که هیچ‌کس از او نخواهد بود. همچنین، کسی دیگری آمد که غبار و مشکلات را از هر طرف می‌زداید.

برداشت: دل‌هایی که غمگین هستند، با ورود یک دل شاد، به شادی و خنده می‌آورند. همچنین، نوشیدنی‌ای به وجود می‌آید که می‌تواند هرگونه حسی از غم و ناراحتی را از بین ببرد.

برداشت: کفی به وجود آمد که دریا از آن نفس می‌کشد. پادشاهی به عرصه آمد که روح هر سرزمینی را به همراه دارد.

برداشت: او از جایی آمده که خودش هرگز نرفته است، اما چشمانش گاهی آگاهند و گاهی بی‌اعتنا.

برداشت: چشمم را می‌بندم و می‌گویم که او آمده است. وقتی چشمم را باز می‌کنم، می‌بینم که او در کنار من است، هم در خواب و هم در واقعیت، مانند دو دوست نزدیک.

برداشت: الان سخنگو ساکت می‌شود و آنکس که ساکت است با سخن شروع می‌کند. گفتن را رها کن، چون گفتار بی‌پایانی وجود دارد.