غزل شمارهٔ ۵۶۵

برداشت: اگر صد نفر مانند من از عشق نابود شوند، او را ناراحت نمی‌کند؛ چون عاشق و دلخسته کم ندارد.

برداشت: می‌گوید چرا چشمانت به چهره‌ی من دوخته شده است، برای آن که چشمانم نم داره و جلوی خورشید گذاشتمش (میگوید چون چشمانم نمناکه به روی چون خورشید تو نگاه می‌کنم)

برداشت: من در برابر او مانند اسماعیلم و زخمی که او بزند را گوارا می‌دارم. من خلیلم را (دوستم) می‌خواهم حتی اگر قصد ستم به من را داشته باشد. (تلمیح دارد به داستان حضرت ابراهیم که اسماعیل کاملاً در برابر او مطیع بود و در مصرع دوم کلمه خلیل ایهام دارد)

برداشت: اگر شور و شوق من دیده و شناخته شود، خدا می‌داند که من بی‌گناه هستم؛ زیرا من تحت تأثیر حکمی از عشق هستم که صدایی بلند و نشانه‌هایی دارد.

برداشت: اگر یار محبت‌ آمیز من، مرا بر زمین بنشاند، چرا باید نگران باشم؟ آن فرد بی‌چاره‌ای که یار بزرگ و محترمی دارد، چه دلیلی برای غمگینی دارد؟

برداشت: غم عشق او مانند گنجی در دلم نهفته شده است. دلم پر از نور عشق اوست، همانند مریم زیبا که عیسی را در درون خود دارد.

برداشت: یار من چون خورشید است و به تنهایی می‌چرخد. فرمانده و سالار ماه است، ماهی که ستاره‌ها خدمتگذارش هستند.

برداشت: من مسلمان نیستم و اگر هنوز صبری دارم، تو نمی‌دانی که درد او چه قدرت و سرعتی دارد. (دستان میتواند ایهام باشد یکی به معنای مجاز از قدرت یکی به معنای نیرنگ)

برداشت: به خاطر غم او، هر دریا تلخ شده است و از داغ عشق او، بر چهره‌ی ماه خط و نشان افتاده است.

برداشت: در هیچ دورانی عاشقی مثل من از هیچ جای دنیا پیدا نشد. از گردون (روزگار) پیر بپرس که او هم مثل من پشتش خمیده است.

برداشت: خوش به حال کسی که از خواب (خواب غفلت) با مالش (تلنگر و ضربه) بیدار بشود، از آن مالش خوشحال می‌شود و آن را غنیمت می‌داند.

برداشت: وقتی طبیب داروی تلخی می‌دهد، (بیمار) آن داروی تلخ را به خوشی می‌نوشد. فرد عاقل شایسته نیست که طبیبان را (برای تجویز این داروی تلخ) متهم کند.

برداشت: اگر (پزشکان) را متهم کنی در بند بیماری باقی می‌مانی. کسی از استاد بهره می‌برد و می‌آموزد که به او احترام بگذارد.

برداشت: سکوت کن، زیرا در این دریا نباید سر و صدا و هیاهو کرد، چرا که تنها کسی که می‌تواند در عمق این آب‌ها غواصی کند، کسی است که توانایی کنترل نفس خودش را دارد.