غزل شمارهٔ ۵۶۲

برداشت: هروقت به یاد ترک می‌افتم، صفات خودم در ذهنم شکل می‌گیرد؛ به‌گونه‌ای که احساس می‌کنم نادیده گرفتن خودم در آن تصویر، وجود واقعی‌ام را تأیید می‌کند.

برداشت: با دیدن حرکات چشمانش، می‌توانم احساسات و شگفتی‌های او را دریابم. وقتی که به صدای گوشش گوش می‌دهم، متوجه می‌شوم که چطور می‌تواند من را غافلگیر کند. شاه بازی شطرنج مانند هفت ستاره در آسمان است که با یک کلمه می‌تواند مرا به زمین بنشاند و در نهایت، من را مات کند.

برداشت: اگر از آن سیبِ بهشتی یک دانه را بشکافم، حوریی به وجود می‌آید که زیبایی‌اش جهان را فرا می‌گیرد و باغ‌های من را بهشت می‌کند.

برداشت: اگر قرآن را در دست بگیرم از شگفتی از دستم می‌افتد، چرا که لبان رخش زیبا همچون آیات قرآن می‌خوانند.

برداشت: دنیا مانند تابلویی است و من همچون موسی بی‌خبر و غافل از آنچه در اطرافم می‌گذرد هستم. او در حال رقص و نشاط است، اما تنها کسی می‌داند که در زمان مقرر و مناسب من به آن صحنه ورود خواهم کرد.

برداشت: خورشید جان سر برآورده است، پس ای عزیزان بیدار شوید، زیرا اگر بر کوه هم بروم، ذرات وجودم در کمین خواهند ماند.

برداشت: من به قدری در دل خود ناله و غم کردم که اگر صد سال هم این دنیا از فریادها و دردهای من بشنود، باز هم هیچ‌کس به من توجهی نخواهد کرد.