غزل شمارهٔ ۵۶۰

برداشت: عاشق برای دلبرش چرا باید شرم و حیا داشته باشد، وقتی که زیبایی او این‌قدر خیره‌کننده است؟ پس چرا وفا و وفاداری باید قاعده‌ای داشته باشد؟

برداشت: چرا این همه محبت و توجه از سوی خداوند به بندگانش وجود دارد، در حالی که اینقدر زیبایی و دلربایی در مجسمه محبوب ما دیده می‌شود؟

برداشت: عذاب جدایی را تحمل می‌کنم و مانند ناله‌ای که در ساز می‌زنند، به آن می‌پردازم. وقتی که آتش عشق من شعله‌ور شود، چرا باید از دوستی با دیگری چشم‌پوشی کنم؟

برداشت: عشق یک تجربه بی‌انتهای لذت است و نام او بر اساس قواعدی است که به انسان اجازه می‌دهد از شکایت و گلایه بپردازد؛ در غیر این صورت، دلیل بدی کردن چه می‌تواند باشد؟

برداشت: به خاطر ناز و نازک‌خیالی‌اش، چهره‌اش را به گونه‌ای عبوس و ترش می‌کند؛ حالا سؤال این است که این تلخی چهره‌اش چه دلیلی دارد که روح را شاداب کند؟

برداشت: اگر آن ترشی و تلخی که در چهره‌اش وجود دارد نداشته باشد، پس چرا زندگی و خوشحالی باغ و گیاهان به وجود می‌آید؟