غزل شمارهٔ ۵۵۸

برداشت: دوست من مانند کسی است که حیوانش را به آرامی راه می‌برد؛ او هم انسان مست خود را کنترل کرده و در چه مسیری حرکت می‌دهد.

برداشت: او جان و وجودم را به خود گرفت و شیشه‌ام را شکست، گردنم را به بند کشید. حالا باید ببینم این کار او به کجا می‌رسد.

برداشت: زمانی که ماهی‌ها به سمت خشکی می‌روند، دل من هم در دام عشق به سوی شکارچی می‌کشد.

برداشت: ابرها مانند شتری در دشت حرکت می‌کنند و باران را به زمین می‌بارند و برکه‌ها و غارها را پر می‌کنند.

برداشت: رعد و برق به گونه‌ای صدا می‌کند که دل و جان همه چیز سر زنده شده و تمام اجزای طبیعت، از شاخه و مغز گل گرفته تا فضای پیرامون، عطر و بوی بهار را استشمام می‌کنند.

برداشت: آنچه در دل دانه نهفته است، باعث می‌شود که میوه به وجود آید و اسرار درخت را بر آشکار می‌کند.

برداشت: بهار با زیبایی و لطفش می‌تواند درد و رنج‌های ناشی از غم و اندوه باغ را کاهش دهد، هرچند که بی‌مهری‌های دیروز هنوز انسان را به سمت نوشیدنی‌های مفرح و خوشمزه می‌کشاند.