غزل شمارهٔ ۵۵۷

برداشت: دل وقتی به چهره زیبای تو می‌نگرد، انگار که جانش به تو پیوسته است. جان او وقتی صدای لبت را می‌شنود، مانند می‌کشد و در حسرت تو می‌ماند.

برداشت: بدن به دنبال دل می‌رود، زیرا دل می‌گوید: "چرا این همه کار می‌کنی؟" دل به یاد می‌آورد که کسی که در سایه نظر تو پنهان بود، اکنون چه حال و وضعی دارد.

برداشت: جز به چهره دل نگاه نکن، جز به سمت دل عبور نکن، زیرا همه روشنی و شعله‌ی آن جهان از نور دل است.

برداشت: آن کسی که مربی همگان است، همان شخصی است که تو را در خواب نمی‌بیند. کسی که دست تو را گرفت، در حقیقت، زمان خاصی را در اختیار دارد.

برداشت: دل در میان حلقه‌ای از اهل ایمان است و تن (بدن) دور آن حلقه شاداب است، زیرا حالتی از دل و روح پاک در آن وجود دارد.

برداشت: شمس دین در تبریز به رازی در دل تو گوش می‌سپارد، در حالی که دور از گوش و جان اوست. این به این معناست که سخنان تو برایش سنگین و دشوار است.