غزل شمارهٔ ۵۵۵

برداشت: چون زیبایی و حسن تو همچون اسب شکار بر زین نشسته است، جای تعجب نیست که از عشق و دیوانگی مانند من، چنین حالتی پیدا کرده باشد.

برداشت: دل من مانند پرنده‌ای است که به خاطر غم تو، پرواز می‌کند. بار خدا، تو قضاوت کن تا همیشه همین‌گونه باشد.

برداشت: وقتی که ستاره‌ی دلم با ماه تو هم‌آهنگ می‌شود، آه که چه نعمت‌ها و خیرو برکاتی از سوی تو بر این زمین نازل می‌شود.

برداشت: این جمله بیان‌گر این است که در حالی که نوشیدنی در دستان ساقی است و همه جا را پر کرده، در نهایت این نوشیدنی سرنوشت و جان مرا مشخص خواهد کرد. به این معناست که نوشیدن باده و لذت گرفتن از آن، در نهایت بر زندگی و سرنوشت من تأثیر خواهد گذاشت.

برداشت: اگرچه بسیاری از چیزها در دل من وجود دارد، اما غیرت تو آنقدر قوی است که اگر کسی غیر از این بخواهد عمل کند، به سوزتش درمی‌آید.

برداشت: دل من مانند آهن شده است و هر دیو و پری از آن فراری است. چرا که عشق تو آن را به قوتی آهنین تبدیل کرده است، درست مانند آبی که به خاطر عشق تو سخت و مقاوم شده است.

برداشت: وجود من مانند تیری است که در دستان تو قرار دارد و احساسات من به گونه‌ای است که هر طرفی که بروم، دشمنی از آنجا کمین کرده است.

برداشت: چشم من چون به آسمان و ستاره‌ها می‌نگرد، نشانه‌ای از وجود من را به تصویر می‌کشد؛ زیرا هر لحظه لطف تو در کنار من است.

برداشت: هر لحظه از خداوند سپاسگزارم چون او در تبریز مرا بنده‌ی شمس‌الدین کرده است.