غزل شمارهٔ ۵۵۴

برداشت: این چهره‌ی زیبا و دلربا در هر دم چه تأثیری بر دل می‌گذارد. بی‌میل و بی‌اشتیاق نباش، نگاه نکن که از اشتیاق چه کارها که نمی‌شود.

برداشت: دزدی که دل مرا گرفته، هر شب در فکر لب‌های شیرین است و در کوچه‌های شب، در حال تماشا از کسی که رنج و مشقت را تحمل می‌کند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

برداشت: هیچ دلی نمی‌تواند نشان دهد و هیچ‌کس نمی‌تواند حدس بزند که دل من از شدت عشق به کسی چه حالتی پیدا می‌کند.

برداشت: شیرینی و لطافت او مانند برف است و عسل او هم بسیار ارزشمند و خوشمزه است. از این رو، از نظر نازکی و لطف، مگس چه تأثیری می‌تواند داشته باشد؟

برداشت: عشق تو مانند دریای وسیع و زلالی است که در آن هر چیزی می‌تواند بیفتد، حتی خار و چیزهای بی‌ارزش. در این حال، چه بر سر آن چیزها می‌آید؟

برداشت: شمس دین از تبریز به سمت دل من نگاهی می‌اندازد و من نمی‌دانم دل من چگونه می‌تواند به او برسد.