غزل شمارهٔ ۵۵۳

برداشت: بدون دیگران می‌توانم زندگی کنم، اما بدون تو هرگز نمی‌توانم. این دل من فقط جای تو را دارد و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین تو شود.

برداشت: چشم عقل از زیبایی تو به وجد آمده و در حال چرخش است، گوش شوق و لذت به دستان تو وابسته است و بدون تو نمی‌توانم سر کنم و زندگی‌ام پیش نمی‌رود.

برداشت: وجود تو در جانم شعله‌ور است و دل من از عشق تو سرشار است. عقل و اندیشه‌ام در هیجان و جنب و جوش است و بدون تو، زندگی جلو نمی‌رود.

برداشت: بدون تو، هیچ‌کدام از لذت‌ها و آرامش‌های زندگی‌ام معنا ندارد؛ نه نوشیدنی‌ام، نه حال خوشم، نه باغ و بهار زندگی‌ام، و نه آرامش و خوابم.

برداشت: من به خاطر مقام و عظمت خودم به تو وابسته‌ام، و ثروتم با توست. زندگی‌ام بدون تو نمی‌گذرد.

برداشت: گاهی به وفا و محبت روی می‌آوری و گاهی به بی‌وفایی و ستم. تو که همه‌چیز من هستی، کجا می‌توانم بروم که بدون تو زندگی‌ام می‌گذرد؟

برداشت: دل را به کسی می‌سپارند و از کارهای خود توبه می‌کنند، اما در واقع این اعمال را خود شخص انجام می‌دهد. بدون تو زندگی برایم ممکن نیست.

برداشت: اگر تو نباشی، زندگی زیر این آسمان به سختی می‌گذرد و مثل باغ ارم را به جهنم تبدیل می‌کند. بدون تو، هیچ چیزی به خوبی نمی‌گذرد.

برداشت: اگر تو سر باشی، من قدم می‌شوم؛ اگر تو کف باشی، من علم می‌شوم؛ اگر تو بخواهی، من به عدم می‌روم. بدون تو، زندگی نمی‌گذارد.

برداشت: تو خواب مرا گرفته‌ای، اثر و نشانی مرا پاک کرده‌ای، از همه کس مرا جدا کرده‌ای، بدون تو زندگی‌ام نمی‌گذرد

برداشت: اگر تو کنار من نباشی، زندگی‌ام به هم می‌ریزد. تو همدم و آرامش‌بخش من هستی و بدون تو نمی‌توانم به زندگی ادامه دهم.

برداشت: بدون تو نه زندگی برایم لذت‌بخش است و نه مرگ. وقتی از غم تو یاد می‌کنم، نمی‌توانم به پایان برسانم و بی‌تو روزها به سختی می‌گذرد.

برداشت: هر چه درباره‌ات بگویم، به تنهایی کافی نیست. تو هم باید نظر خودت را بیان کنی. بدون حضور تو، زندگی ادامه پیدا نخواهد کرد.