آب زنید راه را، هین که نگار میرسد
مژده دهید باغ را، بوی بهار میرسد
دربارهٔ این سروده
این شعر با دعوت به استقبال از معشوق و بهار آغاز میشود. شاعر از همه میخواهد تا به تزیین و آراستن راهها بپردازند، زیرا محبوبی زیبا در حال نزدیک شدن است. با ورود بهار، باغها و طبیعت رونق میگیرند و غمها کنار میروند. شاعر به جذابیت و زیبایی حضور معشوق اشاره میکند و نشان میدهد که چگونه عشق و شگفتیهای طبیعت در هم آمیختهاند. او همچنین به حالتی از مستی و شیدایی اشاره میکند که در نتیجهٔ دیدار معشوق به وجود میآید و در نهایت تأکید میکند که این شور و شوق در گفتگوهای عاشقانهاش منعکس میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
راه دهید یار را، آن مه دَه چهار را
کز رخ نوربخش او، نور نثار میرسد
چاک شُدَست آسمان، غلغلهای است در جهان
عنبر و مشک میدمد، سنجق یار میرسد
رونق باغ میرسد، چشم و چراغ میرسد
غم به کناره میرود، مه به کنار میرسد
تیر روانه میرود، سوی نشانه میرود
ما چه نشستهایم پس، شه ز شکار میرسد
باغ سلام میکند، سرو قیام میکند
سبزه پیاده میرود، غنچه سوار میرسد
خلوتیان آسمان، تا چه شراب میخورند
روح خراب و مست شد، عقل خمار میرسد
چون برسی به کوی ما، خامشی است خوی ما
زان که ز گفت و گوی ما، گرد و غبار میرسد