غزل شمارهٔ ۵۴۸

برداشت: نگاه تو می‌خواهد که خود را زیبا نشان بدهد، زیبایی و دلربایی تو باعث می‌شود که دیگران نیز به تو توجه کنند و نتوانند از ناز و زیبایی تو چشم‌پوشی کنند.

برداشت: چشم تو به طرز خاصی زیبایی و دلربایی می‌کند، و لب تو سخنانی شیرین و دلنشین دارد، به طوری که زندگی و مرگ بندگان در این میان به دست خداوند رقم می‌خورد.

برداشت: چشم مانند خنجری درخشان و زیبا است که شکری برافراشته است و به این ترتیب، در کشمکش‌ها و جدال‌ها، هدیه‌ای به دوست نزدیک می‌رسد.

برداشت: سلطنت و حاکمیت تو خوب و نیکو است و بنده‌پروری تو نیز ستودنی است. اما چیزی که نمی‌توان گفت، این است که از تو جان انسان‌ها به خوبی بهره‌مند می‌شود.

برداشت: من مانند عطارد سخن می‌گویم و در مستی و شوقی بی‌پایان به سر می‌برم. اگر نبود نیکی و لطف تو، از کجا می‌توانستم به این حالت برسم؟

برداشت: گردش آسمان مانند صوفیان به حالت عبادت درمی‌آید و در این حال، لباس بلند کبود را به دوش می‌اندازد، چون صدای تو به گوشش می‌رسد.

برداشت: جز تو، هیچ‌کس نیست که در برابر ما به عنوان نماینده خداوند سجده کند. آیا می‌توانی بگویی، وقتی ملک از آسمان فرود آید، چه کسی به تو احترام می‌گذارد؟

برداشت: به قدرت انسان‌ها توجه کن که از زمین نشأت می‌گیرند و خالص‌تر از ملک و سلطنت هستند. پرورش این چنین افرادی به گونه‌ای است که از درگاه پادشاه ما برمی‌خیزند.

برداشت: از چنین سر و اندامی سر نکش، چرا که این سر، تاجی از آن خود دارد. بر کسی که از جانب خداوند بزرگ به او عزت و عظمت داده، فخر مکن.

برداشت: این بیت به این معناست که هر لحظه از زندگی یک فرصت است که باید از آن بهره برد. اگر غفلتی کنید و اعمالی نداشته باشید، مشکلات و مشکلات بزرگتری برایتان پیش خواهد آمد. بنابراین باید به هر فرصتی که برای انجام کارهای خوب و مثبت پیش می‌آید، پاسخ مثبت دهید و از آن استفاده کنید.

برداشت: من که دل‌باخته‌ام و تمام پرده‌ها را کنار زده‌ام، امید دارم که لطف او به من به‌طور جداگانه برسد و رگ به رگ وجودم را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: اگر به همه عابران بگویم که راز غم او چیست، آن‌گاه به همه خواهیم گفت که مانند شکر طعم خوش او به انسان می‌رسد.