غزل شمارهٔ ۵۴۷

برداشت: اگر به خاطر زیبایی و قامت آن محبوب، سجده کنم، چه اتفاقی می‌افتد؟ و اگر بخواهم از دل بینا و آگاه‌ام برای او تقدیم کنم، چه دگرگونی در من رخ خواهد داد؟

برداشت: اگر باده او را نخورم، پس چه زمانی آن را می‌نوشم؟ اگر بخورم، نباید نگران فردا باشم و درباره عواقبش فکر کنم.

برداشت: نوشیدنی او همدم من است و بلندای آسمان خانه من است. اگر بال و پر خود را بگشایم و به سمت آنجا پرواز کنم، چه سرنوشتی در انتظارم خواهد بود؟

برداشت: قلبی ندارم که جان و بدن را بشناسد، بنابراین نگران نباشم، نگران نباشم، ببینیم چه پیش خواهد آمد.