غزل شمارهٔ ۵۴۶

برداشت: خود را تازه کن و گفتاری نو ابراز کن تا جهانی نو به وجود آید و از محدودیت‌های این جهان خارج شوی.

برداشت: بر روی او که از نفس تو تازه نمی‌شود، خاک سیاه بیفتد. یا همه چیز باید تغییر کند و رنگ و صدایش عوض شود.

برداشت: به نظرم، هر کسی که حلقه درب منزل تو شد بلافاصله طلا می‌شود چون باید از طلا باشد که حلقه آن درب شود(حلقه درب منزل بزرگان از طلاست) حال اگر مقبول صاحب خانه شود محرم آن خانه می‌شود و هر کس بخواهد درب آن منزل را بزند باید او را بجنباند

برداشت: آب نمی‌دانست که او به مروارد تبدیل خواهد شد( در آن زمان فکر می کردند که قطره باران در دریا به درون صدف میرود و تبدیل به مروارید میشود) و خاک ناآگاه بود که او به زیبایی و شیطنت معروف خواهد شد( تبدیل به انسان شدن).

برداشت: هیچ‌کس به تنهایی و بدون کمک لبت گزنده، سرخ نمی‌شود. اگر چهره‌ام بدون حضور تو سرخ باشد، به‌خاطر رنگ‌آمیزی دیگری است.

برداشت: ناقه صالح که از کوه متولد شد، مرا به یقین رساند که کوه، بشارت تو را می‌دهد تا شتر به دوش برساند.

برداشت: راز خود را در دل نگه‌دار و به کسی نگو، زیرا بیان آن ممکن است تلخ و دردآور باشد، اما در نهایت می‌تواند برای تو تسکین‌دهنده و تسلی‌بخش شود.