غزل شمارهٔ ۵۴۴

برداشت: ای کسی که به خاطر نور وجود تو، کوه احد هم متلاشی می‌شود، چه جای تعجب است اگر یک مشت خاک، چون عاشق و بیچاره، دلبسته‌ات شود.

برداشت: وقتی به لطف او نگاه کنی، سنگ به موم تبدیل می‌شود و وقتی به خشم او بنگری، خود موم هم مانند خاری می‌شود.

برداشت: اگر برای مرده‌ای نوحه‌خوانی کنی، دل او زنده خواهد شد؛ و اگر به کار و تلاش بپردازی، جان تو نیز به این کار آراسته خواهد گردید.

برداشت: وقتی که تصمیم به سفر می‌گیری، روح تو را از قید و بندهای سنگین آزاد می‌کند، اما اگر بر این تصمیم پایبند نباشی، در نهایت دچار آوارگی و سرگشتگی خواهی شد.

برداشت: وقتی که صبر و خرد از تو دور شود، نفس تو مانند یک دیو سرکش عمل می‌کند و بر تو حکومت می‌کند.

برداشت: عشق جهان را در چنگال خود گرفته و تو نمی‌توانی رنگ آن را ببینی. اما وقتی عشق بر دل آدمی تأثیر بگذارد، زیبایی چهره‌اش تغییر می‌کند و نشانه‌های آن در صورتش نمایان می‌شود.

برداشت: شاهزاده‌ای باید که همانند لعل با ارزش باشد و نادره‌ای باید که برای عشق تو دلسوز شود.

برداشت: به یاد داشته باشید که از خداوند شنیده‌ام که زمین، مهد و محل زندگی شماست. اگر کودک نبود، چرا باید گهواره را ببندند؟

برداشت: وقتی از خشم او دور شوی و به خودت مسلط باشی، لطف و نیکی او به تو مثل آتش سوزاننده‌ای خواهد بود.

برداشت: حرکت و چرخش این سایه، نشانه‌ای از حقیقت خورشید الهی است. من مانند نجومی نیستم که دلش از ستاره‌ها خالی شده باشد.