غزل شمارهٔ ۵۴۳

برداشت: محبوب من مرا در آغوش می‌گیرد تا لحظه‌ای آرام بگیرم، همان‌طور که خودم را به او می‌سپارم که با محبتش مرا در چنگ خود می‌فشارد.

برداشت: گاهی مانند شتری که در کاروانی حرکت می‌کند، به دنبال خود می‌کشم. و گاهی دیگر، مرا مانند یک فرمانده بزرگ به جلو می‌برد.

برداشت: گاهی مانند نگینی ارزشمند می‌شوم که در برابر من محبت می‌ورزد و گاهی او مرا به گونه‌ای در حلقه خود می‌آورد که احساس تسخیر می‌کنم.

برداشت: خون می‌برد و نطفه‌ای ایجاد می‌کند، سپس آن نطفه خلق می‌شود. خلق و آفرینش به وجود می‌آید و عقل به بیداری می‌آید و در نهایت حقایق در روز قیامت آشکار می‌شوند.

برداشت: گاهی مثل کبوتر از وطن دور می‌شوم و گاهی با ناله‌های بسیار من را به حضور خود می‌خواند.

برداشت: گاهی اوقات، وقتی که کشتی‌ام را بر روی دریای پر تلاطم می‌رانم، به سفر می‌روم و گاهی اوقات همان بندر و لنگر است که مرا محدود می‌کند و گیر می‌اندازد.

برداشت: گاهی من را به خاطر جستجوی پاکی و صداقت، به آب می‌اندازد و غرق می‌کند و گاهی هم به خاطر رفتارهای ناپسند خود، مرا در مسیر دشواری قرار می‌دهد.

برداشت: منظره بهشت ابدی برای آن شاه به وجود نیامد، اما چه خوب است که دل من به دنبال دیدار خود آن شاه است.

برداشت: من زمانی ایمانم را از دست دادم که خودم را در حال کفر یافتم، در حالی که قبل از آن همواره به شهادت و ایمان اعتقاد داشتم.

برداشت: هر کسی که به جمع ما وارد شد، به خاطر وجود ما احساس امنیت کرد. من هم، هنگامی که با شمشیر در دست به او نزدیک شدم، احساس خطر و سوختن را در درون خود حس کردم.

برداشت: به جای استفاده از ششصد پر، من همواره در تلاش بودم تا به کمال برسم. هنگامی که به مقام او رسیدم، نمی‌دانم باید چه کار کنم و چگونه باید با بال‌های خودم ادامه دهم.

برداشت: من به طور مداوم و شبانه‌روزی مراقب آن گوهر زندگی‌ام بودم، اما در این دریای پرعمق و پر از جواهرات، از ارزش واقعی خود غافل ماندم.

برداشت: اگر بخواهی از صفات و ویژگی‌ها بگویی، توجه کن که نمی‌توان همه آن‌ها را بیان کرد. بهتر است از این کار دست برداری و بروی سر شوق و هیجان خود.