غزل شمارهٔ ۵۴۰

برداشت: مستی باعث می‌شود که به طور پنهانی بر حال و احوال تو تاثیر بگذارد و پیام‌های خوبی برایت بیاورد. کسی که دل او را به دست آورده‌ای، حتی جانش را هم برای تو فدای تو می‌کند.

برداشت: ای دستی که با وجود تب و حال مستی، به وضعیتی رسیده‌ای که هر دو دمت را به دام خود می‌کشد.

برداشت: ای آسمان عاشقان، ای عشق حقیقی، زیبایی تو در دل عاشقان است و عشق تو آنها را به هم متصل می‌کند.

برداشت: ای خوراک هر زبانی و مرکز توجه هر فرقه‌ای، ای حافظ شب‌ها که دور بام تو می‌چرخد.

برداشت: ای دل، چه شادی و شور و حال داری! تو مانند یک سلطان مست و خوشی، اما با این حال، عشق تو را به خود می‌کشد و در اختیارت قرار می‌دهد.

برداشت: کسی که از خاک و material عالم جدا شود و جان آزاد خود را پرواز دهد، نه تنها به جایگاه بالاتر و بهتری می‌رسد، بلکه خاک جسمی‌اش به یاد می‌ماند و تنها روحش باقی می‌ماند. به این ترتیب، به جایگاه دل و احساساتش توجه کن که کدام یک از این دو حالش را دگرگون می‌کند.

برداشت: برو و از شاه بگیر شراب را و مانند بقیه، سر خوش و شاداب باش. چون اگر کمی مست باشی، درواقع همان حال تو را کاملاً برای لذت و شادی آماده می‌کند.

برداشت: از لب سلامت، ای منبع زندگی، مانند برگ درخت شکوفا می‌شود. این شکوفایی بیشتر از اندازهٔ لب توست و این رحمت توست که به ما می‌رسد.

برداشت: ماه به خاطر غم تو به دو نیم شده، چهره‌ها مانند نقره درخشنده شده‌اند. قامت تو به شکل حرف جیم درآمده و این جیم، نوشیدنی تو را شاداب می‌کند.

برداشت: در عشق، به زاری‌ها و اشک‌ها توجه کن و همچنین به کارهای پخته و حکمت‌آمیز. زیرا آنچه که خود را به شکل خام نشان می‌دهد، می‌تواند به اندازه‌ای سنگین و با ارزش باشد.

برداشت: ای شراب خوش رنگ و خوش بو، نگاه کن که بخشش او جان حلالت را می‌گیرد و بر جسم حرامت اثر می‌گذارد.

برداشت: اگر بدن من نباشد، جان من وجود خواهد داشت. اگر به اصل خود برسم، بدی‌ها بر من تاثیر نمی‌گذارند. ای دل، نترس از نام‌های بد، زیرا رفتار نیک تو، تو را با نام نیک می‌شناساند.

برداشت: دیگر صحبت را ادامه نده، نه در قالب شعر چیزی بگو و نه در قالب نثر. چون او کسی است که تزویر می‌سازد و به دنبال فریب است و سخن تو را به بازی می‌گیرد.