غزل شمارهٔ ۵۳۷

برداشت: ای عزیز دست از نصیحت ما بردار که ما هیچ دغدغه‌ای جز خدمت به ساقی خود نداریم، ای ساقی‌، به ما بیشتر شراب بده تا از خوبی‌ها و بدی‌ها رها شویم.

برداشت: خدا هر انسانی را در این دنیا مخصوص شغلی و کاری کرد، ما را مخصوص شغل بی‌شغلی کرده‌است.

برداشت: روز به‌مانند ذره‌ها در پیش آن خورشید، رقصان هستیم و شب مثل ستاگان بر گرد آن ماه می‌گردیم.

برداشت: اگر کاری از ما بخواهد به‌ما باده و می نمی‌دهد؛ کسی که کارش این است کی مشغول کسب و کار می‌شود؟

برداشت: آدم شاد و سرمست کی کاری می‌کند؟ او کند آنچه را می‌کند؛ می حق و خدایی هر دو جهان را سیر می‌کند و  می‌پیماید تا صمد.

برداشت: مستی شراب این دنیا موقتی است و با یک خواب از بین می‌رود اما مستی باده احد با تو در گور می‌آید.

برداشت: ای همسایگان و یاران! به تازگی نوشیدنی‌ای رایگان از رحمت الهی رسیده است، و ساقیان ما چنان مهربانند که چون دایه‌ای مهربان و شیرین، که بر فرزندان دل بسته‌اند.

برداشت: ای یار عزیز، از این باده سرمست شو و هرجا که می‌روی سرمست و شاد باش و دیگران را نیز سرمست کن، تا او نیز جامی دیگر به تو دهد.

برداشت: هرجا که زیبارویی یافتی همچون آینه دربرابر او بنشین اما هرگاه زشت‌رویی را دیدی، آیینه را پنهان کن.

برداشت: در تمام شهر بگرد و با شاهدان و زیبایان در ارتباط باش و در زیر لب از «لااقسم» را تا «حبذا هذا البلد» بخوان.

برداشت: وقتی از نوشیدن این می مست و محو شوم، به خودم می‌آیم و سکوت می‌کنم. توانایی‌های خوب و مهربانی‌ها را نمی‌شمارم چون این‌ها قابل شمارش نیستند و در هیچ عددی نمی‌گنجند.