غزل شمارهٔ ۵۳۶

برداشت: بهار عاشقان فرا رسیده و زمین به رنگ و عطر گل‌ها آراسته شده است. ندای آسمان در می‌تراود و روح‌های آزاد پرواز می‌کنند.

برداشت: هر دریا می‌تواند سرشار از الماس‌ها و جواهرات شود، همچنین دریاچه نمکی هم می‌تواند به آبی زلال تبدیل گردد. سنگ‌های معمولی نیز می‌توانند به نگین‌های قیمتی تبدیل شوند و همه موجودات می‌توانند به روح و جان تبدیل شوند.

برداشت: اگر چشمان و جان عاشقان مانند ابرهای طوفانی پر از باران شوند، اما دل در زیر ابرهای تن، مانند برق‌هائی درخشان می‌شود.

برداشت: می‌دانی چرا چشمان عاشقان مثل ابر می‌شوند؟ زیرا که آن ماه زیبا بیشتر در بین ابرها پنهان می‌گردد.

برداشت: ای خوشحال و خندان، لحظه‌ای را تصور کن که ابرها گریه می‌کنند، یا خدایا، لحظه‌ای خوش را در نظر بگیر که رعد و برق‌ها با شادی می‌درخشند.

برداشت: اگر صد هزاران قطره باران هم بیافتند، یک قطره‌شان روی زمین نمی‌نشیند و اگر یکی از آن‌ها به زمین برسد، تمامی جهان نابود خواهد شد.

برداشت: تمامی جهان نابود خواهد شد و از عشق، هر ویرانه‌ای مانند کشتی نوح خواهد شد. پس کسانی که به این عشق پیوسته‌اند، از طوفان در امان خواهند ماند.

برداشت: اگر طوفان آرام می‌شد، آسمان هم به خاطر آن موج‌ها حرکت می‌کرد و به سمت جهات مختلف می‌رفت.

برداشت: ای کسی که در دنیا میان مشکلات و تضادها گرفتار هستی، هم دلتنگی‌ها را تحمل کن و هم نگران نباش، زیرا آن دانه‌ها که اکنون در زیر زمین قرار دارند، روزی به درخت نخل بزرگی تبدیل خواهند شد.

برداشت: روزی از خاک، ریشه‌ای رشد خواهد کرد و از آن، شاخه‌هایی بیرون خواهد آمد. اگرچه ممکن است چند شاخه خشک شوند، اما باقی‌مانده‌اش سرسبز و شکوفا خواهد شد.

برداشت: وقتی که آن خشک تبدیل به آتش شود، آتش هم مانند جان خوش خواهد شد. این وضعیت یک حالت نیست و آنچه هست، از حیث وجود متفاوت است؛ چیزی که اکنون وجود دارد، ممکن است در شرایط دیگری به گونه‌ای دیگر باشد.

برداشت: چیزی که دهانم را بسته است، در واقع از حالت مستی و شگفتی ناشی می‌شود. هر چه تو از آن چیز حیرت‌زده شوی، آن چیز نیز متعجب می‌شود.