غزل شمارهٔ ۵۳۵

برداشت: عشق تو مانند آب حیات در دل و جان من جاری است و همچون جوی‌هایی که در پی تو روان‌اند، زندگیم را پر کرده است.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که جهان پر از ستایش و تمجید از طوطی‌های آشناست، ولی دل من مانند پرنده‌ای که به یاد دیگر پرندگان می‌پرد، به جای دیگری می‌رود. به نوعی احساس جدایی و عدم تمرکز را ابراز می‌کند.

برداشت: من جانم را برای یاد آنان فدای عشق می‌کنم و با خوشی و شادی به آن می‌بخشم. اما اگر جانم نخواهد بخندد، وقتی که به خاطر لطف محبوب از تن جدا می‌شود، چه کنم؟

برداشت: هر پرنده‌ای در عشق خود زینت و زیبایی می‌سازد، اما من هم مانند آن‌ها در قفس گرفتارم و به سوی سلیمان حرکت می‌کنم.

برداشت: هر آن کسی که در عالم وجود، به خلوص و پاکی می‌پردازد، هر لحظه روحی از عشق و شیدایی در او جاری می‌شود. این حالت شگفت‌انگیز و سرمستی او، به قدری بالا می‌رود که به عرش الهی می‌رسد.

برداشت: جان چیست؟ خم خماری است که مانند شراب آسمانی در آن جاری است. به همین خاطر، سخن همانند دیوانگان در هر لحظه به سمت بی‌نظمی می‌رود و از کنترل خارج می‌شود.

برداشت: در زمان خوردن، حس شوقی خاص دارم، وقتی می‌روم حال و هوایی دیگر دارم و هنگام صحبت کردن نیز لذتی متفاوت حس می‌کنم. احساسات و تجربیات من به همین شیوه ادامه دارد.

برداشت: ای ماه زیبا، در این میدان پر از هیاهو خوش بگذران و هر کسی که اسبش لنگ می‌زند، از میدان خارج می‌شود.

برداشت: مه که در پی تو می‌گردد، چنان‌که گویی برای تو ساخته شده است. خورشید هم به خاطر تو جان داده و همچون گوی در حال حرکت است.

برداشت: این دو نفر خیلی مشتاق به تو هستند، ولی نمی‌توانند راهی به سوی تو پیدا کنند. در پرتو نور تو، مسائل و مشکلات روشن شده، اما آنها همچنان در خارج از حیاط منزل تو مانده‌اند.

برداشت: این بیت به زیبایی می‌گوید زمانی که نور خارج از وجود ماست، آیا کسی که خوشبختی و موفقیت را مشاهده می‌کند، ای خدا، چه حالتی دارد؟ ای خدا، چه زیبایی‌ای می‌تابد!