غزل شمارهٔ ۵۳۲

برداشت: هیچ پند و نصیحتی برای عاشقان موثر نیست، زیرا عشق مانند سیلی است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را مهار کند.

برداشت: شادی و شوق سرمست فقط توسط کسی که آن را تجربه نکرده قابل درک نیست و کسی که در حالت بی‌خود و سرحال است، حال دلش برای افراد عاقل و هوشمند قابل فهم نیست.

برداشت: اگر شاهان بویی از آن شراب‌ها به مشامشان برسد که عاشقان در مجلس دل می‌نوشند، از اون شهرت بیزار می‌شوند.

برداشت: خسرو به خاطر شیرین با ملک خود وداع می‌کند و فرهاد هم به خاطر او در کوه فعالیت می‌کند و کار سختی را انجام می‌دهد.

برداشت: مجنون از حلقه انسان‌های عاقل دور می‌شود و به خاطر عشق به لیلی، با شور و شوق به سمت بی‌راهه‌ها می‌رود. هر کس که سرکشی کند، مانند وامق با لبخند و شوخی با او روبه‌رو می‌شود.

برداشت: کسی که عمرش را بدون لذت و شادی سپری کرده، افسردگی را تجربه می‌کند. و کسی که از حقیقت زندگی غافل است، مانند مغزی است که از درک و اندیشه صحیح بی‌بهره است.

برداشت: اگر تو هم مثل ما عاشق و سردرگم این آسمان می‌شدی، با این چرخش و گردش در آن وقتی به اینجا می‌رسی، شاید می‌گفتی که چقدر برای این حال و روز باید بایستی و صبر کنی.

برداشت: عالم مانند یک سرنا است و در هر درز و شکافش صداهایی تولید می‌کند. هر ناله و صدایی که از او بلند می‌شود، از دو لبش که مانند قند شیرین است، برمی‌خیزد.

برداشت: می‌بینی که وقتی صبح می‌شود، هر گل و هر قلبی را نوری می‌بخشد و عشقی به آن‌ها می‌دهد که مانند گلی در برابر مشکلات و آسیب‌ها، سر برمی‌آورد و برمی‌خیزد.

برداشت: اگر دل را از حق جدا کنی، بر چه کسی تکیه خواهی کرد؟ آخر بگذار بگویم، کسی که دلش یک لحظه از او جدا نمی‌شود، بی‌جان است.

برداشت: من از حرف زدن و شلوغ کاری دست می‌کشم، تو هم بیدار شو و شب‌ها بر روی این بام برو و در شهر صدای خوشی را راه بینداز. ای جان، با صدای بلند آواز بخوان.