غزل شمارهٔ ۵۳۱

برداشت: صوفی چرا به حالت هوشیاری درآمد؟ ساقی چرا دیگر کاری ندارد؟ اگر مستی در خواب باشد، مستی دیگری بیدار شده است.

برداشت: هر چند خورشید در خاک پنهان شده است، اما عالم به نور تو روشن است. چشم تو مسحور و شاداب است، در حالی که چشمان دیگران پژمرده و غمگین شده‌اند.

برداشت: اگر لذت‌های اولیه به پایان برسد و لذت‌های جدیدی به وجود بیاید، تفاوتی در احساس نخواهد بود. زیرا محبت تو مانند زنجیری است که انسان را به دیوانگی و جنون وادار می‌کند.

برداشت: ای مطرب خوش صدایی، شادی را از جلو و پشت ببین. هیچ‌کس نمی‌تواند فریب کسی را بشنود، چون فقط کسی که به اسرار واقف است، می‌تواند آن را درک کند.

برداشت: ما مانند موسی هستیم و تو مانند فرعون، گاهی با عصا معجزه می‌کنیم و گاهی به شکل اژدها ظاهر می‌شویم. ای شاهدان بی‌قیمت، همان‌طور که بلغارها به غارت رفتند.

برداشت: چشمانت به خاطر زیبایی‌ات، شکر را به زمین کوبیده و جانم از حسادت به تو دچار مشکل شده است. حالا که دل من برای دیدن تو تنگ شده است، این زمان دیدار فرا رسیده است.

برداشت: هر بار که بهانه‌ای می‌آوری و از دست مستی فرار می‌کنی، چه نیاز داری که این‌طور خودت را کنار بکشی؟ دیگر این طرز رفتار تو خیلی زیاد شده است.

برداشت: ای دل، امشب به حال تو فکر می‌کنم که مانند خار بی‌چاره‌ای. تو همانند ماهی در آسمان هستی که در کنار ستاره‌ای می‌درخشد.

برداشت: ای ماه که در افق می‌درخشی، امشب به تو نهایت لذت را می‌بخشیم. چون شب به تاریکی افتاده و رازها پنهان شده‌اند، روح و روان ما به سوی تو مشغول شده است.

برداشت: اگر تصور کرده‌ای که با زحمت‌هایی که برایت کشیده‌ام از پا درآمده‌ام، بدان که تو پاک و صاف هستی و من دردمند. بدون تو، درد من ارزشی نخواهد داشت.

برداشت: در پیوند با محبوبی مانند روز روشن، در غم و دوری او مانند آتش سوزان است. عشق تو پر از راز و فریب است و دل ساده من به راحتی فریب می‌خورد.

برداشت: من نه تب دارم و نه درد سر، فقط سر به دیوار می‌زدم چون دلم به خاطر آن گل شیرین خوشبو بیمار شده است.