غزل شمارهٔ ۵۳۰

برداشت: امروز در حال شادی و خوشحالی هستیم، زیرا بخت خوبی به سراغ ما آمده است. رهبر و پادشاه ما به زودی از سمت میدان می‌آید.

برداشت: امروز تصمیم دارم از تمام محدودیت‌ها و احتیاط‌ها عبور کنم، زیرا آن یوسف زیبا که محبوب من است، به زودی از سرزمین کنعان به سوی من می‌آید.

برداشت: من خوشحال و شاداب به راه خود ادامه می‌دهم، به آرامی مانند روح که در حال حرکت است. با کنجکاوی و به دنبال چیزهایی می‌روم که در آنجا حاکمیت و عظمت وجود دارد.

برداشت: شهر اقبال به شکلی زیبا و دلنشین تبدیل شده، اما دل شاعر به خاطر غم و ویرانی زود سقوط کرده و در حال نوسان است. حال و هوا از شادی و می‌گساری پر شده است.

برداشت: ای پسر، به ما فرماندهی کن و به ما وفادار باش. دیگر به وعده‌های نسیه و طلبکارانه توجه نکن. امروز زمان اجرای فرمان رسیده است.

برداشت: مثل آسمان روشن و پرنور باش و مانند یک بوستان سرسبز و شاداب شو. به آشنایی و صمیمیت نزدیک شو، همان‌طور که ماهی‌ها در دریاهای عمان با یکدیگر ارتباط دارند.

برداشت: ای پسر، به خودت توجه کن و به من نگاه کن، چرا که از بوی زعفران، حس شادی و خوشحالی به من منتقل می‌شود.

برداشت: تو دوباره بازگشته‌ای و با شادی دست می‌زنی تا خانه‌ها را نابود کنی، زیرا در ویرانه‌ها نور خورشید درخشان می‌تابد.

برداشت: ای خانه‌ای که سایه‌ات به چون تویی بر گردنت فخر می‌کند، دور شو؛ زیرا که از تابش آفتاب، سنگ‌های آن جا به جواهر گرانبهای بدخشان تبدیل می‌شوند.

برداشت: گاهی خودت دچار درد و رنج هستی و گاهی نیز به دیگران کمک می‌کنی، به ویژه وقتی که این شخص بیچاره از طرف دیگران به کمک احتیاج دارد.

برداشت: امروز به دنبال جوانان با نشاط باش و از عیب‌هایم چیزی نگو، زیرا به خاطر حالت شاداب و سرمست اینجا، سخنانم به هم می‌ریزد و ناواضح می‌شود.