غزل شمارهٔ ۵۲۹

برداشت: شخصی که ناپخته و بی‌تجربه است، برای چشیدن میوه‌ای خوشمزه مثل خربزه، به جایی می‌رود و از دیگران می‌پرسد آیا کسی را دیده‌اند که در این دنیا از خربزه بهره‌برداری کرده باشد؟

برداشت: ترونده‌: نوبر‌، میوه نورس و اولین برداشت فصل است.

برداشت: هر کسی که در مغرب زندگی می‌کند، از خورشید اندلس بهره‌مند می‌شود و کسی که در مشرق است، از نعمت‌های هرمز استفاده می‌کند.

برداشت: زمانی که کسی در خدمت قیصر باشد، از نعمت‌های او بهره‌مند می‌شود. مانند کسى که در خدمت یک ارباب باشد و از غذاهای او بخورد.

برداشت: کسی که قصد دارد با ظلم و دزدی به زمین دیگری دست پیدا کند، در نهایت به عذاب و مجازات دچار خواهد شد.

برداشت: ترک، آن شخصی است که به خاطر ترس از او، مردم از پرداخت مالیات و خراج در امان هستند. اما اگر ترک وجود نداشته باشد، مردم به خاطر طمع، هر نوع ظلم و ستمی را تحمل می‌کنند.

برداشت: عقلی که در زمان جوانی و شکوفایی‌اش به رشد و کمال می‌رسد و از مسائل بی‌اهمیت و سطحی رها می‌شود، هرگز نگران مسائل کوچک و بی‌ارزش نخواهد بود.

برداشت: اگر میوه‌ای از طبیعت بدی به وجود آید، زردآلوی شیرین هم که باشد، گس و تلخ خواهد شد؛ اما این بهتر است که میوه‌ای تلخ بخورد تا که با آنکه ظاهراً شیرین است، اما به کیفیت مناسب نمی‌رسد.

برداشت: کسی که از گرسنگی و فقر به خوراکی بی‌ارزش و بی‌کیفیت روی آورده، هرگز نمی‌تواند درک درستی از روحانیت و راه‌های معنوی پیدا کند.