غزل شمارهٔ ۵۲۸

برداشت: این شخص کیست که با حضورش دل‌ها را غمگین می‌کند و وقتی که برایش گریه کنی، تلخی را به شیرینی تبدیل می‌کند؟

برداشت: در ابتدا ممکن است ظاهر ماجرا ناپسند و نگران‌کننده به نظر برسد، اما در نهایت می‌تواند به نتیجه‌ای ارزشمند و خوشایند منتهی شود که تلخی‌ها را به شیرینی تبدیل می‌کند.

برداشت: یک دیو وجود دارد که وقتی به وجود می‌آید، باعث ایجاد غم و اندوه می‌شود، اما در عین حال می‌تواند آن افسردگی را به جشن و شادی تبدیل کند. این دیو می‌تواند حتی کسی را که به طور ذاتی نابینا است، به شخصی دانا و آگاه تبدیل کند.

برداشت: او می‌تواند تاریکی را روشن کند و آن خار را به گل تبدیل نماید. او خار را از دستت خارج کرده و از گل تو، پشتیبانی فراهم می‌کند.

برداشت: برای خلیل خود، آتش را شعله‌ور می‌کند و آن آتش نمرود را به گل و گیاه تبدیل خواهد کرد.

برداشت: روشنی بخش ستاره‌ها، درمان‌گر بیچارگان است. او بر بنده‌اش لطف می‌کند و همچنین یارانش را مورد تحسین قرار می‌دهد.

برداشت: تمام گناهان گناهکاران را همچون برگ‌های زمستانی فرو می‌ریزد؛ و در گوش بدگویان خود، عذر گناه می‌خواند.

برداشت: (در گوش آنها) می‌خواند: «بگو ای صاحب مهر و وفا، گناهی که مرتکب شده‌ام را بر من ببخش» و وقتی که بنده دعا را می‌خواند او در نهان و پنهانی «آمین» می‌کند.

برداشت: تین‌: انجیر

برداشت: ذوق و شوقی که در نیکی و بدی موجود است، به انسان قوت و انرژی می‌بخشد و به این دلیل این شوق، قدرتی را ایجاد می‌کند که می‌تواند به جسم ضعیف کمک کند.

برداشت: اگر عشق و ذوقی در زندگی نباشد، مانند رستمی بی‌ذوق، چه فایده‌ای دارد که کسی در کنار ما باشد؟ اگر معشوق جان را نیافریند و لذتی نداشته باشد، روح چه آرامشی خواهد داشت؟

برداشت: دل خود را به جایی فرستادم که کسی با سرعت می‌داند چگونه به سمت تبریز برود و وفا و ویژگی‌های شمس‌الدین را توصیف کند.