غزل شمارهٔ ۵۲۷

برداشت: اگر عشق واقعی در وجود فردی بیدار شود، می‌تواند آتش شوق و اشتیاق را در این جهان برپا کند و این عالم بی‌پایه و اساس را مانند ذراتی پراکنده به هم بریزد.

برداشت: اگر همه چیز به اندازه دریا وسیع و بزرگ شود و در اثر عظمت و شکوه آن، انسان از بین برود، در این حالت دیگر خبری از انسانیت نخواهد بود، مگر اینکه انسان به خود واقعی‌اش و ماهیت انسانی‌اش برگردد.

برداشت: دود از آسمان برمی‌خیزد، نه مردم باقی می‌مانند و نه ملک. از آن دود ناگهان آتش بزرگی بر فراز گنبد عظیم می‌زند.

برداشت: در آن لحظه آسمان شکافته می‌شود و دیگر نه وجود دارد و نه مکان. شور و هیجانی در دنیا به وجود می‌آید و این سرور، بر غم و اندوه سایه می‌اندازد.

برداشت: گاهی آب آتش را می‌برد و گاهی آتش آب را می‌خورد. گاه موج دریا بر خاک سیاه و نابودکننده ضربه می‌زند.

برداشت: خورشید در نقطه‌ای از روشنایی‌اش می‌افتد و جان آدمی کم‌چرخی در نور دارد، از کسانی که غریبه هستند بپرس چرا که در جایی که آشنایان کم هستند، کمتر به خود می‌زنند.

برداشت: اگر سیاره مریخ برود و نری (نیروی جنگی) دفتر را بسوزاند، سیاره مشتری هم دیگر مظهر مهربانی نخواهد بود، ولی شادی او می‌تواند بر غم‌ها فائق آید.

برداشت: عطارد در آتش می‌افتد و زحل به آن می‌پیوندد، اما زهره دیگر نمی‌تواند به زندگی خود ادامه دهد تا پرده‌ای خوش زندگی را بگشاید.

برداشت: چیزی باقی نمانده است؛ نه نی و نه رنگین کمان، نه معشوقه و نه می، نه جام و نه شادی، نه سرور و نه زخم که بر زخم دوا بزند.

برداشت: این بیت به توصیف طبیعت و زیبایی‌های آن می‌پردازد. در اینجا به هنر نی (آب)، باد، باغ و ابر اشاره می‌شود که همگی ابزارهایی برای زیبا کردن و تجسم زندگی هستند. این عناصر طبیعت نمی‌توانند کار خود را انجام دهند و به نوعی به دنبال ناتوانی یا محدودیت در تجلی زیبایی و سرزندگی زندگی اشاره دارد. بنابراین، به نظر می‌رسد که این اشعار به فقدان یا عدم ظهور زندگی و زیبایی در آن لحظه اشاره می‌کند.

برداشت: دیگر نه دردی باقی مانده و نه دارویی، نه دشمنی وجود دارد و نه شاهدی. نه نی باقی مانده است و نه نوا، نه چنگی هست که لحنش را بزند.

برداشت: اگر وسایل و شرایط باقی بماند، ساقی به خودی خود می‌تواند جان پروردگار عالم را تجلی دهد. بگو که دل نیز از پروردگار دانای آگاه می‌زند.

برداشت: بفرما که خالق هستی دوباره دست به کار شد تا تصاویر منحصر به فردی را بر روی پرده وجود انسان به تصویر بکشد.

برداشت: خداوند آتشی را برانگیخته تا هر چه ناحق و نادرست است بسوزد و از دل آدم‌ها بر دل آن دانشمند اثر بگذارد.

برداشت: خورشید حقیقت، دل شرق را روشنی می‌بخشد، شرقی که هر لحظه نورش بر بندگانش می‌تابد و تلاش می‌کند که بر عیسی مریم تأثیر بگذارد.