غزل شمارهٔ ۵۲۵

برداشت: وقت روشنایی رسید و خورشید در چاه پنهان شد. ای سرنوشت‌سازان خوشبخت، وقت ظهور ماه فرارسید.

برداشت: ای ساقی، به سمت جام بیا و ای پاسبان، به بام بیا، ای جان بی‌قرار، بیا که یار به خلوت آمده است.

برداشت: اشکی که برای کسی ریختی، صبری که به خاطر او از دست دادی و دانشی که به دست آوردی، همه در نیمه شب گم شدند و به بی‌راهه رفتند.

برداشت: در دل تاریکی شب، افرادی با روح‌های نورانی به بیداری و نشاط می‌پردازند و در این حال، صدای شادی و شور هندوان، فضای شب را پر کرده است. در این میان، یک ترک در فضای خیمه‌گاه خود بروز کرده و به نعره و شادی مشغول است.

برداشت: غالباً در بازی‌های خوش و سرگرم‌کننده، کسی که با هوش و زرنگی عمل کند به موفقیت و مقام بالا می‌رسد. این فرد در کنار شخص خوش چهره‌ای قرار می‌گیرد و در نهایت به پادشاهی می‌رسد.

برداشت: در شب، روح‌ها به مقصدهای خود می‌رسند و آرزوها تحقق پیدا می‌کنند. همان‌طور که روز روشنی دل آدمی را روشن می‌کند، هر کسی که از شب آگاهی یابد، به روشنی می‌رسد.

برداشت: درود بر تو ای روزی که مانند قیامت است! آیا شبی مانند شب قدر داری؟ یا تو مانند درخت موسی هستی که مکان ظهور الهی شد؟

برداشت: در شب، ماه نورافشانی می‌کند و روز به این موضوع توجه نکن که به گاو نگاه کن. مسیر کهکشان به خاطر دانه‌های گندم، پر از کاه شده است.

برداشت: در شب تاریکی که غافل هستی، به چاه نیفت. اما اگر تلاش کنی و از فرصت‌ها استفاده کنی، مانند یوسف که در دلو دستش را دراز کرد و از چاه بیرون آمد، تو هم می‌توانی به خواسته‌هایت دست یابی.

برداشت: در تاریکی شب، مانند مصطفی (پیامبر) به جستجوی صفا برو. چرا که او در شب معراج، به مرتبه‌ای بی‌نظیر و بی‌همتا دست یافت.

برداشت: در شب، همه چیز ساکت شد تا تو بتوانی به جستجو و طلب بپردازی، زیرا صداها و هیاهوها آرامش این solitude را به هم می‌زنند.

برداشت: ای شمس تبریزی، تو از دنیای تاریکی و محدودیت‌ها رهایی یافته‌ای. اکنون دیگر نیازی به توضیح و سخن اضافی نیست.