غزل شمارهٔ ۵۲۴

برداشت: زمانی که شب فرا رسید و خورشید به زیر افق رفت، جان عاشقان در تنهایی خود به نور پروردگار نزدیک شد.

برداشت: یک روزی در شب پنهان، ترکی در میان هندوان وجود دارد. در شب، ترک‌ها به تازی‌ها می‌تازند، زیرا آن ترک در میهمانی خرگاه حاضر شده است.

برداشت: اگر بویی از این روشنی بگیری، می‌توانی در خواب دیگران را نصیحت کنی که از شب و زیر سلطه، ستارهٔ شگفت‌انگیز ماه پیدا شده است.

برداشت: ما در شب به سرعت در حال فرار هستیم و در پی ما در پیگیری، نگهبانان و افراد گوناگون هستند، زیرا ما طلا را به همراه داریم و این باعث شده که نگهبانان هشیار شوند.

برداشت: ما شب‌های زیادی را با نگرانی و Vigilance سپری کرده‌ایم، به طوری که چهره‌امان مانند شمعی روشن و درخشان شده است. اکنون امید ما به این است که در پایان این نگرانی‌ها، به موفقیتی دست یابیم.

برداشت: ای خوشا به حال آن کسی که چهره‌اش زیباست و با زیبایی او، چهره‌ی دیگری روشن می‌شود. ای بزرگ و پرنور، آن دلی که به سوی عشق پاکش رفته است.

برداشت: نفرموده‌ای که در دل چه کسی احساس و اندوهی نیست، چه کسی توانایی درک این احساس عمیق را دارد که خود را در عمق این اندوه غرق کرده باشد.

برداشت: وقتی کسی در دریا غرق می‌شود، دریا بر سرش سایه می‌افکند؛ همان‌طور که یوسف از چاه به مقام والایی رسید.

برداشت: می‌گویند که اساس وجود انسان از خاک است و در نهایت به خاک برمی‌گردد. اما کسی که به درگاه معنی و حقیقت، خود را تسلیم کند و خاک آن مکان شود، همیشه در سایه ماندگار خواهد بود و به راحتی خاک نمی‌شود.

برداشت: تمام کشت‌ها یکسان و همزمان رشد می‌کنند تا زمان برداشت حاصل فرا برسد. در این میان، بخشی از محصول به خوبی و با کیفیت خوب به دست می‌آید و بخش دیگر به صورت کاه و با کیفیت پایین‌تر باقی می‌ماند.