یکدم غمِ جان دار! غمِ نان تا کی؟
وز پرورشِ این تنِ نادان تا کی؟
شاعر در این ابیات به نگرانیها و رنجهای زندگی اشاره میکند. او از غم و سختیهای ناشی از تأمین معیشت سخن میگوید و به نوعی نارضایتی از وضعیت فعلی خود را بیان میکند. در این مسیر، او به تکرار دردها و رنجهای روحی و جسمی اشاره میکند و از این سوال میپرسم که این وضعیت تا کی ادامه خواهد داشت.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
یکدم غمِ جان دار! غمِ نان تا کی؟
وز پرورشِ این تنِ نادان تا کی؟
اندر رهِ طبل اشکم و نای و گلو
این رنج ز نخ به ضربِ دندان تا کی؟