رباعی شمارهٔ ۱۹۸۹

این متن به عشق و ارتباط عمیق میان دو نفر اشاره دارد. بیان می‌کند که روزی، دل و جان افراد به هم می‌رسد و ارتباطی عاطفی ایجاد می‌شود. همچنین هشدار می‌دهد که نباید دامن درد و رنجی که به آن شخص تعلق دارد را رها کند، زیرا همان درد می‌تواند روزی به درمان و بهبودی او منجر شود.