رباعی شمارهٔ ۱۹۸۸

در این ابیات شاعر به توصیف حال و وضعیت خود پرداخته است. او می‌گوید که چگونه با دست‌همه به او آسیب زده‌اند و او را تحت فشار قرار داده‌اند. گوش‌هایش را مانند کمان می‌کشند و او را در هر شرایطی شبیه به نان که در دهان دیگران است، مورد استفاده قرار می‌دهند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که به‌طور کلی او را به حالتی درآورده‌اند که دیگر نمی‌تواند تغییر کند.