رباعی شمارهٔ ۱۹۸۵

این بیت به این معناست که هر کسی در زندگی‌اش شخصی دارد که به او وابسته است. شاعر از وفاداری آن یار صحبت می‌کند و می‌پرسد که آن یار وفادار کجا رفته است. همچنین می‌گوید که اگر به سگی شکر بدهی، میل او به سمت چیزهایی است که خود آن‌ها را دوست دارد، هرچند آن چیزها ممکن است بی‌ارزش باشند. در کل، این شعر به وفاداری و نوع دوستی انسان‌ها و رفتارشان اشاره دارد.