هرشب که به بنده همنشین میافتی
چون نورِ مهی که بر زمین میافتی
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف لحظاتی شاعرانه و عاشقانه میپردازد که شاعر هنگام شب به یاد معشوقش میافتد. او خود را به نور ماه تشبیه میکند که بر زمین میتابد و عشقش را به عنوان چشمی مست و خوابآلود معرفی میکند. این احساسات نشاندهندهی عمیقترین ارتباط عاطفی شاعر با معشوقش است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
من بندهٔ چشمِ مستِ پُرخوابِ توام
آندم که چنان و اینچنین میافتی