هر روز پگاه خیمه بر جوی زنی
صد نقش، تو بر گلشنِ خوشبوی زنی
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر از زیبایی و جاذبهی پگاه صحبت میکند و به توصیف زنی میپردازد که در باغی خوشبو نقش و نگارهای زیبایی به وجود میآورد. او میگوید که وقتی این زن میرقصد، دلهای مخاطبانش شاداب میشود و هر نفسی که او میکشد، همچون هنری است که بر روی آنان تأثیر میگذارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چون دف، دلِ ما سَماع آنگاه کُنَد
کِش هر نفسی هزار بر روی زنی