هر پارهٔ خاک را چو ماهی کردی
وآنگه مه را قرینِ شاهی کردی
دربارهٔ این سروده
این ابیات از شاعر صحبت از تبدیل شدن یک پاره خاک به ماهی و همچنین قرین شدن ماه با شاه دارد. در پایان، شاعر به غم فراق هر دو (خاک و ماه) اشاره میکند و از آن غم به سوی خود راهی مییابد. به طور کلی، شعر در مورد تحول و تاثیرات عاطفی ناشی از جدایی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
آخر ز فراقِ هر دو آهی کردی
زان آه بهسویِ خویش راهی کردی